En even voelde ik me ‘normaal’. One of the crowd. Of dat maakte ik mezelf toch wijs. Zo gaat het altijd, op die zeldzame momenten dat ik naar een of ander feest kan gaan.

Vol ongeduld wachten op de avond… En hopen dat die verdomde hoofdpijn voor รฉรฉn keer eens wil verdwijnen (niet dus).

Mezelf feestelijk optutten… En de koorts al voelen opkomen, door de inspanning.

Me mengen in het vrolijke gezelschap… En proberen om me zo goed en zo kwaad als het gaat te concentreren op de gesprekken.

Lekker eten… En zo misselijk worden dat ik -in dit geval- het heerlijke dessertenbuffet moest overslaan (dat vond mijn ventje die mijn deel met plezier ook voor zijn rekening nam, niet zo erg).

Mensen van jaren en jaren geleden terugzien… En moeten uitleggen dat ik nog steeds ziek thuis zit.

Genieten van dansen zonder nadenken… En intussen krampachtig de zich vermenigvuldigende symptomen negeren.

En toch kan ik op zo’n moment niet ophouden met gelukzalig te denken aan het feit dat ik hier zo van hou! Tussen de mensen zijn, babbelen, lachen, dansen! Mijn vrienden gelukkig zien. Zelf gelukkig zijn. Ik geniet, zo goed als het gaat met de continu aanwezige last en pijn. Tot het moment daar is dat ik voel dat ik mezelf niets meer kan wijsmaken en ik naar huis moet voor ik uit mekaar val.

Het was fantastisch afgelopen zaterdag. Ik ben dankbaar dat ik deze avond heb mogen meemaken.

In duizend stukken, maar oh zo tevreden.

Gebroken, maar ook zo gelijmd. Met dank aan alle warmte, liefde en vriendschap die ik voelde die avond. Ik hoop dat jullie het ook gevoeld hebben!

Groetjes vanuit de lappenmand ๐Ÿ˜‰

Sofie

Hoi! Ik ben Sofie en schrijf hier met veel goesting over mijn groene lifestyle, eerlijk en bewust ouderschap en hoe het is om chronisch ziek te zijn. Vragen of opmerkingen? Laat hieronder iets van je horen, vind ik leuk!

5 Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.