Waarom bloggen over mijn gezondheid soms heel kwetsbaar voelt

bloggen over chronisch ziek zijn

Regelmatig schrijf ik op mijn blog over persoonlijke dingen. De onderwerpen die aan bod komen zijn soms heel luchtig en leuk, maar af en toe laat ik ook de minder fijne kanten van mijn leven zien. Die minder positief klinkende schrijfels gaan dan meestal over mijn gezondheid. Hoewel ik er volledig achter sta, om mijn ervaringen met chronisch ziek zijn te delen, is het ook best vaak een gevoelig onderwerp. Ik besef dat mensen mij met sommige info kunnen kwetsen als ze zouden willen. Of misschien gaan ze wel heel nare dingen over mij denken. Waarom bloggen over chronisch ziek zijn soms heel kwetsbaar voelt, dat vertel ik in dit artikel.

1. Momentopname van geschreven woorden

Geschreven woorden komen niet altijd helemaal over zoals ze bedoeld zijn. Ik leg ook niet altijd alles van naaldje tot draadje op tafel. Een deel van mijn leven en ervaringen blijft privé, maar dat wordt weleens vergeten. Ondanks dat ik hier heel eerlijk en open ben, krijgen jullie natuurlijk telkens maar een stukje van mijn ervaringen te lezen, een momentopname. Ik belicht dingen vanuit een bepaalde hoek, maar uiteraard kunnen er altijd misverstanden ontstaan op basis van details die ik ofwel zelf vergeet, of die ik niet kan of wil delen.

2. Soms schaam ik mij om dingen die ik niet kan

Soms voelt het een beetje beschamend. Dingen online zetten als dat ik pas op mijn 29ste voor het eerst zelf naar de winkel geraakte, bijvoorbeeld. Ik bedoel, dat is niet normaal hé. Ik wil niet belachelijk overkomen. Maar het is wel de realiteit. En het zijn zulke verhalen, die aantonen dat het leven als chronisch zieke niet evident is. Juist die dingen die voor mij heel confronterend zijn om neer te schrijven, laten de rauwe werkelijkheid zien. Een altijd aanwezige wereldvreemdheid die nu eenmaal het logische gevolg is van ernstig beperkt worden op jonge leeftijd. De realiteit, waar gezonde mensen vaak niet bij stilstaan.

3. Inzitten met hoe anderen over mij denken

Tja, ik vrees dat ik altijd wel een beetje bezorgd zal zijn om wat anderen van mij denken. Persoonlijke gedachten en gevoelens uiten, hangt misschien vanzelf wel samen met jezelf kwetsbaar opstellen. Als ik artikels plaats waarin ik mijn mening geef, zoals over dingen die in de krant verschenen of wat ik eigenlijk denk over social media, besef ik dat niet iedereen het altijd met me eens zal zijn. Sommige mensen vinden groen leven stom, vinden biologische keurmerken slechts een reclameverhaaltje of rollen met hun ogen bij het zoveelste klimaatverhaal. Natuurlijk is dat prima, iedereen zijn mening. Maar op vlak van mijn gezondheid ligt het allemaal toch wat gevoeliger.

Zeker sinds ik ziek ben, ben ik wel eens bezig met hoe ik op dat vlak overkom. Ik wil niet bekend staan als iemand die medelijden vraagt, want dat wil ik niet en dat is ook wat ik juist helemaal niet wil bereiken met mijn blog. Ik wil ook niet dat mensen mij beoordelen op de keuzes die ik maak ondanks mijn ziekte, of dat ze zelf gaan afwegen of wat ze hier lezen wel in verhouding kan zijn met mijn – in hun ogen – zogenaamde beperkte gezondheid.

4. Zal ik niemand voor de borst stuiten?

Nog zoiets: ik wil niemand kwetsen of beledigen met de dingen die ik schrijf. Ik heb respect voor iedereen en voor ieders mening (nu ja, er zijn ook dingen waar mijn haren van overeind gaan staan, zoals discriminatie of vooroordelen). Als ik mijn mening over een bepaalde kwestie uit, wil dat ook niet zeggen dat ik daarom totaal geen begrip meer heb voor iemand die er anders over denkt. Ook wanneer ik ervaringen deel over chronisch ziek zijn, hoop ik altijd dat ik tegen niemands schenen schop. Elke situatie is anders, en wat voor mij geldt, hoeft niet automatisch herkenbaar te zijn voor een andere chronische zieke. Wat ik hier verkondig, kan dus juist weer voor iemand anders een gevoelige kwestie zijn.

5. Bekenden die meelezen

Soms hoor ik via via dat die of die persoon mijn blog heeft gelezen. Of spreekt iemand mij erover aan. Dan besef ik weer dat ik mijn verhalen niet alleen tegen een anoniem publiek vertel. Ook mensen die weten wie ik ben, komen hier soms een kijkje nemen. Ze reageren niet allemaal, maar soms word ik toevallig geconfronteerd met het feit dat ze er wel zijn. Vrienden, buren, familie, kennissen van mijn ouders of werkrelaties van mijn zus: hallo allemaal! Fijn dat jullie meelezen!

Dat meen ik trouwens echt. Een beetje verlegen word ik er van, dat wel. Dat mensen de moeite doen om te komen kijken wat ik nu weer te zeggen heb. Maar soms is het ook wel apart om te beseffen dat, bij wijze van spreken, de bakker gisteren las dat ik mijn menstruatiecup pas na veel moeite verwijderd kreeg.

6. Bekenden die juist niet meelezen

Andere keren word ik er aan herinnerd dat juist niet iedereen hier volgt. Als ik een stomme opmerking krijg over waarom ik nog steeds geen rijbewijs heb of waarom ik niet gewoon naar dat ene feestje kan komen, dan denk ik soms wel eens: had je af en toe mijn blog gelezen, dan zou je het misschien beter begrijpen. Of ook niet, natuurlijk. Soms vind ik het jammer dat personen heel dichtbij mij, de moeite juist niet nemen om hier eens een kijkje te nemen. En kijk, door dit neer te tikken voel ik me meteen weer erg kwetsbaar.

Waarom deel ik mijn persoonlijke verhalen hier dan toch?

Het neerschrijven en openbaar delen van mijn ervaringen met chronisch ziek zijn doe ik echter al lang niet meer alleen voor mijn eigen omgeving. Ooit was dat misschien wel een heel groot doel: door pijnlijke opmerkingen die ik kreeg besefte ik dat vrienden en familie totaal niet doorhadden wat mijn ziekte betekende, in theorie en ook in de praktijk. De opmerkingen zijn helaas soms nog van de partij, maar na een veertiental jaar ziek zijn moet ik misschien beginnen aanvaarden dat sommige mensen het nooit zullen (of willen) snappen.

Waarom ga ik dan toch door met het delen van mijn onzekerheden op zo’n kwetsbaar podium? Simpel. Ik hoop nog steeds dat ik herkenbaarheid en hoop kan bieden aan anderen die ook ziek zijn en zich alleen op de wereld voelen, zoals ik ooit. Er zijn zoveel chronisch zieken die niet de mogelijkheid, de kracht of de moed hebben om telkens opnieuw te moeten uitleggen hoe het is. En voor die mensen wil ik graag een stem zijn.

Deel:

25 Reacties

  1. 15 februari 2018 / 07:47

    Het is toch iets wat je aan iedereen vertelt. En iedereen heeft tegenwoordig zijn eigen mening en dat laten ze weten ook. Zelf blog ik niet privé gerelateerd (bijna niet) maar ben soms nog steeds onzeker van het feit dat mensen hun ongezouten mening geven
    Aneta schreef onlangs over… Eerste hulp bij doorkomende tanden bij baby’sMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      15 februari 2018 / 12:13

      Herkenbaar ;-). Ook al zit je achter een scherm, wat het soms wel makkelijker maakt vind ik. Voor de ander is het zo natuurlijk ook makkelijker om hun ongezouten mening terug te geven. Toch begrijp ik heel goed dat je er best onzeker van kan worden!

  2. 15 februari 2018 / 08:06

    Ik vind t altijd fijn hier te lezen en waardeer het dat je open blogt over hoe het is om met een chronische aandoening toch vol plannen te zitten. Je laat zien hoe het is en dat is heel herkenbaar voor mij. Ik voel me daardoor soms minder ‘alleen’ en anderen die gezond zijn zullen denk ik meer begrip krijgen hoe het is voor mensen zoals jij en ik.

    • Sofie
      Auteur
      15 februari 2018 / 12:11

      Heel herkenbaar, dat gevoel heb ik bij jouw blog ook! Dankjewel!

  3. 15 februari 2018 / 09:00

    Net zoals dit mooie artikel vind ik jouw blog juist heel erg in balans: niet klagend of hyper, en altijd zorgvuldig verwoord. Daarom denk ik dat je er veel chronisch zieken mee steunt. En ook dat welke lezer dan ook – bekend of onbekend – je niet zal kunnen betichten van zelfmedelijden. Mijn complimenten voor deze mooie balans hoor!

    Dan nog is je blog bijzonder persoonlijk; ik lees het graag, maar (hypocriet?) ik zou het zelf niet durven, denk ik.
    Josephine schreef onlangs over… Victoriaanse valentijnscakes voor je geliefdeMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      15 februari 2018 / 12:11

      Wat mooi om te lezen Josephine, dankjewel. Ik ben blij dat ik gebalanceerd overkom ;-). Hypocriet vind ik je zeker niet. Het is ook niet niks, om af en toe stil te staan bij het feit dat echt wel iedereen heel veel over me te weten kan komen hier. Ik heb bijvoorbeeld wel niets te verliezen op vlak van instanties, werkgevers ofzo. Dat geeft me ook wel de luxe om open te kunnen zijn.

  4. Lea
    15 februari 2018 / 09:28

    Je beschrijft hoe je leven eruit ziet en hoe je kijkt naar de wereld op een heel open en gevoelige wijze.
    Ik heb veel respect voor jou hoe je als chronisch zieke omgaat met de niet geringe beperkingen en toch een zinvol en liefdevol leven weet op te bouwen. Je bent een voorbeeld voor vele lotgenootjes!

    • Sofie
      Auteur
      15 februari 2018 / 12:06

      Dankjewel Lea, wat een mooie reactie. Of ik een voorbeeld ben, dat weet ik niet, hoeft ook niet, maar ik ben blij dat ik toch een boodschap kan overbrengen. Liefs!

  5. 15 februari 2018 / 09:48

    Ik herken wat je schrijft. Zoals je waarschijnlijk weet ben ik al een tijdje geleden gestopt met zelf schrijven maar ik vind het nog steeds leuk om bij jou te lezen.

    • Sofie
      Auteur
      15 februari 2018 / 12:05

      Inderdaad, dat heb ik gemerkt! Leuk dat je hier nog steeds op bezoek komt ook al blog je zelf niet meer actief 🙂

  6. 15 februari 2018 / 15:47

    Ik vind het net heel goed dat je die dingen deelt! Ik snap wel dat je er soms mee in zit over wat mensen van je denken, dat doet iedereen wel denk ik. Maar eigenlijk moet je daar niet over piekeren. Het is niet jouw verantwoordelijkheid hoe mensen met iets omgaan wat jij schrijft. Dat ligt volledig aan hen en daar kan jij niets aan doen.
    Irene schreef onlangs over… Song challenge (part 1).My Profile

    • Sofie
      Auteur
      16 februari 2018 / 09:16

      Dat is ook een heel mooie manier om het te bekijken!

  7. 15 februari 2018 / 17:11

    Herkenbaar. Vanmiddag schreef ik een stukje, heel persoonlijk, en ik heb het gedeleted…
    Veel mensen, de meesten, oordelen. En niemand heeft eigenlijk dat recht… Men mag iets vinden…maar dat zegt meer over hoe diegene in het leven staat dan over jou…
    Deze week had ik een gesprek mbt herkeuring arbeidsongeschiktheid…ik vertelde hoe mijn dag er uit ziet en voelde me zo suf… Want het is bijna niets wat kan. Maar wie er ook over oordeelt, het is mijn leven en ik ben er toch blij mee… Dat is waar het om gaat.
    Ik volg je graag. En ik vind dat je een mooie nalans hebt in je verhalen. Volg je hart. Liefs xxx

    • Sofie
      Auteur
      16 februari 2018 / 09:20

      Ik begrijp het. Ik hoop dat je de te persoonlijke dingen misschien toch kan opschrijven voor jezelf, als dat helpt.
      Ik dacht er gisteren ook nog over na. Dat mijn wereld zo klein is, hier in huis vooral, af en toe een uitstapje als iemand me helpt met vervoer enzo. Dat dat eigenlijk toch hallucinant is, want voor anderen zo vanzelfsprekend om elke dag de deur uit te gaan. En toch ben ik wel gelukkig inderdaad, met mijn kleine leventje. Ik hoop dat de herkeuring zonder problemen verloopt voor je.
      Dankjewel! xxx

  8. 15 februari 2018 / 19:49

    Ik vind het mooi hoe je omschrijf wat je onzeker maakt over persoonlijke zeken bloggen. Zelf vind ik het fijn als iemand echt persoonlijke schrijft.
    Elisabeth schreef onlangs over… Review: HelloFresh boxMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      16 februari 2018 / 09:27

      Dat vind ik zelf ook de fijnste blogs om te volgen, en maakt voor mij het gouden verschil met een nieuwssite 🙂

  9. 15 februari 2018 / 22:49

    Ik vind vooral je reden om tóch over chronisch ziek zijn te bloggen heel mooi. Ik weet zeker dat je bij velen voor herkenbaarheid zorgt en hen het gevoel geeft dat zij niet de enigen zijn. Dat is al heel wat waard. Bovendien hoop ik dat je blog ook helpt bij mensen in je omgeving om je soms beter te begrijpen, ook al voelt het soms kwetsbaar om dingen te delen en lezen sommige mensen juist niet je artikelen terwijl dat wel goed was geweest. Ik merk in ieder geval dat je blog mij al helpt om chronisch zieken in mijn omgeving beter te begrijpen.
    Ik vind dat je een prima balans hebt gecreëerd op je blog: je laat jezelf van je kwetsbare kant zien en bent open over wat je wel en niet kan, maar tegelijkertijd focus je je ook op andere dingen en blijkt voldoende uit je blog dat je zóó veel meer bent dan je ziekte ♥
    Romy schreef onlangs over… Vaker Vrolijkheid #17: navigatie-apps, heldendaden & lege snelwegenMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      16 februari 2018 / 09:30

      Wat fijn dat je ook die dingen waardevol vindt om te lezen Romy, want vaak spreekt de herkenbaarheid vooral andere chronisch zieken aan hé. Dus tof dat het toch ook gezonde mensen bereikt 🙂
      Je kan het trouwens ook altijd zo goed verwoorden. Soms twijfel ik over de diversiteit aan onderwerpen op mijn blog, als in “ben ik nu een blog die over chronisch ziek zijn wil bloggen, of allerlei reviews over groen leven wil schrijven, of over alle leuke dingen die ik meemaak, of over….”?? Haha, maar eigenlijk is het net hoe jij het zegt: ik ben al die dingen, dus wil ik ook over al die dingen schrijven!

  10. 18 februari 2018 / 10:26

    Ik kan me er goed iets bij voorstellen. Alhoewel ik zelden last heb van oordelen van anderen, heb ik een tijdje geleden wel zo’n soort reactie gehad waarbij ik dacht: geloof je echt dat alles wat ik op mijn blog schrijf, mijn hele leven is?
    Overigens was dat dus een reactie dat ik niet ‘slecht genoeg’ zou zijn voor een bepaalde operatie. Gelukkig kijken artsen naar andere zaken dan mijn blog. 😉

    Maar lekker blijven schrijven hoor! En trek je er ook niet teveel van aan als mensen van wie je het graag zou willen, je blog niet lezen. Sommige mensen zijn nu eenmaal geen lezers. Zelfs mijn man leest mijn blog niet, haha!
    Jacqueline schreef onlangs over… Pimp my wheelchair: AliExpress-styleMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      19 februari 2018 / 11:32

      Oh ja, inderdaad, we delen wel veel maar ook weer niet àlles hé.
      Blijven schrijven zal ik zeker doen 🙂 Dankjewel!

  11. 20 februari 2018 / 20:20

    Ik vind het net heel fijn dat je al die dingen wilt en durft delen met zoveel lezers. Er doen het je niet veel na denk ik :-). En er heerst trouwens een mooie balans op je blog.

  12. 22 februari 2018 / 14:41

    Ik snap heel goed wat je schrijft. Je laat toch mensen achter je muurtje kijken. Daar herken ik mezelf wel in. Je deelt jouw mening en ervaring en het is altijd maar afwachten hoe de lezer dat interpreteert. Oh en over bekenden die je blog lezen hahaha heerlijk herkenbaar! Dat zijn in mijn beleving juist diegenen die nooit een reactie plaatsen en er juist in het dagelijks leven opeens over beginnen 😉 Blijf vooral doorgaan met jezelf uiten op je blog. Het is toch jouw eigen plekje 🙂 xo Daisy
    homeofdaisies schreef onlangs over… NIEUWE BRIL & ZONNEBRIL | MODEMy Profile

    • Sofie
      Auteur
      23 februari 2018 / 09:50

      Haha precies dezelfde beleving ;-). Ik ga zeker door, thanks! xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.


Zoek je iets?